De brandweer heeft alvast iets geleerd van de brand in Moerdijk, nu een jaar geleden. In heel Nederland is men anders gaan werken, vernam de Telegraaf van een brandweercommandant. In een ‘leerarena’ (sic) worden bluswerkzaamheden nu nabesproken. En bovenal is het besef doorgedrongen dat een brand nooit verloopt volgens het boekje: “Improvisatie is het nieuwe toverwoord.”

Impliciet houdt dit dus in dat ze vroeger niet improviseerden maar onverstoorbaar bleven doorspuiten, al kon een kind zien dat dat niet handig was. Zij het nog niet zo stom als het ontdooien van brandbare stoffen met een gasbrander - het leek een onwaarschijnlijk verhaal, maar betrokkene heeft inmiddels bekend. Les twee van Moerdijk is dus dat je de menselijke stupiditeit nimmer moet onderschatten.

Les drie is dat brutalen de halve wereld hebben. Chemie-Pack gaat elders gewoon door, kan dankzij een faillissement de schade afschuiven op de belastingbetaler en sleept als klap op de vuurpijl de Onderzoeksraad voor Veiligheid voor de rechter, teneinde tijd te winnen om zichzelf onder het zoveelste vernietigende rapport uit te kletsen. Je moet maar durven.

Maar ja, les vier is dat zaken altijd zaken blijven. Vorig jaar beloofde de chemiebranche nog om niet meer in te kopen bij vakbroeders die een loopje nemen met de veiligheid. Maar inmiddels is dat afgezwakt tot een oproep voor vrijwillige deelname aan een actieplan. Tegelijk krijgt de overheid het verzoek de inspectiedruk toch vooral ‘realistisch’ te houden. Met dit niveau van zelfregulering kun je wachten op de volgende ramp.

Misschien is het tijd voor meer blauw op de sites. Al eerder (les vijf) signaleerden de inspectiediensten een nijpend tekort aan mensen met verstand van zaken. Wat past dan beter binnen de tijdgeest dan het opleiden van chemical cops? Laten we zeggen een stuk of 500 met een bijbehorend alarmnummer: 1-2-3 red de chemie. PVV, pakken jullie het op?

Arjen Dijkgraaf, vakredacteur C2W