Het stond er echt, in de Volkskrant van 21 maart. Per uur genereren werknemers binnen de Nederlandse chemie 2,69 maal zo veel toegevoegde waarde als hun Duitse collega’s. Zelfs de Vereniging van de Nederlandse Chemische Industrie geloofde haar ogen niet. Als dit zou kloppen was heel BASF allang, schrijlings op een destillatiekolom, de Rijn afgezakt teneinde Ludwigshafen te herbouwen op de Tweede Maasvlakte.

Waar de rekenfout zit, is niet moeilijk te raden. In Nederland verstaan we onder ‘chemie’ vooral de grote petrochemische bedrijven. Nergens is de omzet per werknemer hoger. Wedden dat de Duitsers hun eigen statistieken verwateren door bijvoorbeeld ook de life sciences mee te tellen, die veel kleinschaliger en arbeidsintensiever zijn? Logisch dat je dan rare uitkomsten krijgt.

Onbegrijpelijk dat de Groningse economen, van wie de Volkskrant de cijfers kreeg, er zelf geen vraagteken bij hebben gezet. Welke statistieken mag je nog geloven als dat vakgebied zo nonchalant te werk gaat? Straks blijkt het hele bètatekort ook een kwestie van slordig rekenwerk.

Hebben ze soms de groeicijfers van vóór de crisis simpelweg lineair geëxtrapoleerd? Vereist een gezonde arbeidsmarkt een bepaald aantal sollicitanten per vacature, en heeft een melige stagiair daarvoor n=100 ingevuld? Wordt het wel degelijk bestaande tekort aan chemisch technologen veroorzaakt doordat het bedrijfsleven zijn conclusies heeft getrokken en stilletjes bezig is haar economen in te ruilen voor ingenieurs die wèl kunnen rekenen?

Gelukkig hebben we Mark Rutte nog. Die redeneert tenminste als een ouderwetse procestechnoloog. Heel Nederland als één unit operation, achterop een bierviltje. Massabalansje, warmtebalansje, alles maal één komma drie voor de zekerheid, voilà 16 miljard euro en met wat debottlenecken zitten we in 2030 op een dubbele productiecapaciteit.

Had hij de corrosieve eigenschappen van Geerts haarspoeling niet over het hoofd gezien, dan was hij nu erelid van het Technologisch Gezelschap geweest. Toch je denkprocessen maar een beetje intensifiëren, Mark?

Arjen Dijkgraaf, vakredacteur C2W