Niet dat wij het ontmoedigen – integendeel – maar met twee à drie ingezonden brieven per maand houdt het op de C2W-redactie wel op. Tot C2W 11 op de mat viel; dezelfde dag kwamen er al twee mails binnen over de rubriek In de volgende nummers.

Boosdoener was de zin 'Dat CO₂ als broeikasgas van invloed is op ons klimaat, daarover is iedereen het ondertussen wel eens.' Bewust voorzichtig opgesteld, dus geen woord over een weggespoeld Nederland of zielige ijsbeertjes gevangen op hun schots. Noch over zachte wetenschap, gelekte IPCC-mailtjes en natte vingers.  Desondanks krijgt de redactie het verwijt te pro-CO₂-lobby te zijn, besmet door bedrijven als Shell die met hun Global Warming-beleid alleen maar een publiekscampagne voeren en overheden die hun onderzoeksuitgaven op dit gebied willen verdedigen.

Nonsens als je het mij vraagt, want het zou voor Shell goedkoper zijn helemaal geen global warming te bedenken en te doneren aan de zeehondencrèche in Pieterburen om boorplatforms in de Waddenzee publiekelijk af te kopen. En wat betreft de politiek: die wil risico’s afdekken. Zoals Jan Brouwer van het CATO2-instituut al aangeeft, het risico dat de zeespiegel in de komende eeuw 12 m stijgt, is zo afschrikwekkend dat je iets moet doen om het te voorkomen.

Toch hebben ook de briefschrijvers gelijk. Want hoe groot is het risico dat Nederland onderloopt? Er is geen model dat de exacte invloed van CO₂ op het klimaat kent en weet hoeveel de zeespiegel zal stijgen. Sommigen claimen zelfs een nieuwe ijstijd, dus het omgekeerde effect, omdat zonnevlekken een veel belangrijker rol spelen dan CO₂.

Wat is een kans je waard? Een kans van 1 op 100 miljoen om voor 15 euro de jackpot van 10 miljoen euro te winnen, trekt gauw 2 miljoen kopers. Maar dan zijn de risico’s laag en de winsten hoog. Laten we ze eens iets verhogen. Zet jij je huis in op diezelfde kans om een jackpot van 10 miljard euro voor jouw kleinkind te winnen? Nee?

CO₂-opslag kost vele miljarden, reduceert de uitstoot niet tot nul, is een tijdelijke oplossing en vreet energie. Energie waaraan al een tekort is. Wat kies je? Mij lijkt opslag een stap te ver en bovendien een kunstmatige oplossing. De grootste kansen zie ik in de industrie. Een efficiënter proces dat minder CO₂ uitstoot, is veel belangrijker dan een energie-inefficiënte opvang. Blijkt CO₂-vermindering overbodig, dan heb je in elk geval nog de grondstoffen en brandstof die je uitspaarde. Verplicht of subsidieer dus liever de overgang naar intensificatie dan de opslag van CO₂.

Rutger de Jong