Je moet de opportunities willen zien, stelt hoogleraar procesontwikkeling Geert Versteeg. Zojuist heeft hij een lezing gehouden over het grootschalig afvangen van CO₂ uit rookgassen door absorptie in ethanolamines, en bracht daarbij een reeks technologische hordes ter sprake waar je moedeloos van wordt. Om de uitstoot van een modale kolencentrale op te vangen heb je enorme absorptiekolommen nodig. Het ene amine is instabiel, het andere moeilijk te regenereren, en sowieso hou je tónnen chemisch afval over. Het duurt nog even voordat dit wat wordt, zo veel is duidelijk.

We treffen Versteeg tijdens een recente studiemiddag over grootschalige CO₂-afvang, onder auspiciën van de Nederlandse Procestechnologen en de onderzoeksprogramma’s Captech en CATO-2. Gekoppeld aan ondergrondse opslag vormt het een belangrijke pijler onder het Nederlandse klimaatbeleid. CATO-2 mag rekenen op 10 miljoen euro aan aardgasbaten en minstens één energiebedrijf studeert op een ambitieuze demo-installatie.

Maar de beleidsmakers zouden wel eens verkeerd kunnen gokken. Alle lezingen tijdens die studiemiddag komen op hetzelfde neer: alternatieven zijn er genoeg en in het lab werken ze prachtig, maar op de opschaling kunnen de ijsbeertjes echt niet meer wachten. Wat je ook verzint, telkens draait het uit op scheiding van gasstromen die voor de huidige apparatenbouw vele maten te groot zijn.

ECN, dat inzet op adsorptie in hydrotalcietklei, belooft doodleuk een pilotplant in 2015, een demo in 2025 en commerciële toepassing tegen 2040. Tegen die tijd zijn er niet eens kolencentrales meer, merkt een toehoorder schamper op. En TNO, dat werkt aan CO₂-absorptie in membraancontactoren, heeft het accent al verlegd naar toepassingen zoals luchtzuivering in onderzeeboten, die qua schaal wél zijn te behappen.

Versteeg houdt de moed er in. We zeiden het al: hij ziet juist níeuwe kansen voor de industrie. Zo’n absorber van 32 meter hoog is best te bouwen, alleen niet te vervoeren. Dus is er een gat in de markt voor in-situconstructietechnieken. En wat dat afval betreft: je zet er toch gewoon een vergistingsfabriek naast?  

Kan zijn. Maar ondergetekende krijgt toch het gevoel dat veel mensen binnen dit wereldje vooral een andere opportunity zien in CO₂-opvang. Namelijk een kans om zichzelf technologisch helemaal uit te leven. De verbeelding aan de macht, geld speelt geen rol, en wordt het niks dan heb je in elk geval een hoop lol gehad.

“Als procestechnoloog is het toch heerlijk om aan zo’n proces te werken”, zo wordt létterlijk verzucht tijdens de borrel. Laat de klimaatsceptici het maar niet horen. En de belastingbetalers ook niet.

Arjen Dijkgraaf