Met de huidige scheidingsmethoden op basis van dichtheidsgradiënten ben je meer dan twee uur bezig. Ook is de kans levensgroot dat inactieve cellen worden geactiveerd door de uitwendige stress, waardoor je een onrealistisch beeld van je bloedmonster krijgt.

Een ander probleem is dat neutrofielen verhoudingsgewijs weinig mRNA bevatten, zodat je er vrij veel moet vangen als je dat mRNA wenst te analyseren.

De nu ontwikkelde chip, ter grootte van een microscoopglaasje, kan uit 150 microliter bloed voldoende neutrofielen vissen voor alle genomics- en proteomics-analyses die de uitvinders kunnen verzinnen. Hij bindt ze met behulp van CD66b-specifieke antilichamen, die een molecuul binden dat alleen op het oppervlak van neutrofielen en (zeldzame) eosinofielen voorkomt. In de praktijk zijn 96 van de 100 bloedcellen, die op de chip achterblijven, inderdaad neutrofiel.

Vervolgens haal je de complete chip door een mRNA- of proteïnen-extractieprocedure.

Om de technologie te kunnen uitproberen in een klinische setting, zijn de bedenkers meegelift met een studie naar veranderingen in genetische expressie na zware verwondingen. In zes ziekenhuizen verspreidden ze meer dan 1.000 van hun chips, en lieten daarmee 26 slachtoffers met zware brand- en andere wonden gedurende 28 dagen volgen.

Inderdaad bleek je zo precies te kunnen zien, welke genen in de neutrofielen op welk moment tot expressie komen. Het geeft geheel nieuwe inzichten in de manier waarop het immuunsysteem werkt.