Uiteraard moet je er ook potentiële medicijnen tegen zulke aandoeningen mee kunnen uittesten.

De chip, ter grootte van een usb-stick, bevat een buisvormig membraan van flexibel, poreus materiaal. Op de binnenwand wordt een enkele laag darmepitheelcellen gekweekt, die wordt gegarneerd met een selectie van darmflora-bacteriën.

Zowel langs de binnen- als de buitenkant van het membraan kan men vloeistoffen (respectievelijk voedsel en bloed) laten stromen. En via vacuümleidingen kan men het geheel laten oprekken en samendrukken, als imitatie van de peristaltische beweging van een echte darm.

Donald Ingber en collega’s (Wyss Institute for Biologically Inspired Engineering) bouwden eerder met vergelijkbare technieken al een long-op-een-chip. Ze werken nog aan een milt-op-een-chip, die bloedvergiftiging zou moeten tegengaan bij patiënten wiens eigen milt daar niet meer toe in staat is.

bron: Wyss Institute