Ze baseren die conclusie op analyse en vergelijking van mitochondriaal DNA van 242 (deels fossiele) bruine beren en ijsberen, die de laatste 120.000 jaar op verschillende plaatsen hebben rondgelopen.

Dat  mitochondriale DNA (de naam zegt het al) zit niet in de kern van een cel, maar in de mitochondriën die verantwoordelijk zijn voor de energieverzorging. Het wordt vrijwel ongewijzigd door de moeder doorgegeven aan haar nakomelingen (dankzij de mitochondriën in de eicel), zonder dat de vader daar invloed op heeft. Aan de hand hiervan kun je dus aardig traceren hoe de vrouwelijke lijn binnen een stamboom in elkaar moet zitten.

De onderzoekers concluderen nu dat het mitochondriaal DNA van de huidige ijsberen verdacht weinig variatie vertoont. Het lijkt er sterk op dat de gehele populatie afstamt van een kleine groep die 50.000 jaar geleden moet hebben geleefd. En die groep is dan weer familie van de bruineberenpopulatie die in die tijd in en rond Ierland leefde en die inmiddels al weer 9.000 jaar geleden is uitgestorven.

Waarbij je moet weten dat bruine beren en ijsberen weliswaar verschillende soorten zijn, maar dat ze er weinig moeite mee hebben om met elkaar te paren wanneer ze elkaar tegenkomen.

En óf ze elkaar tegenkomen, hangt vooral af van klimatologische omstandigheden. Momenteel overlappen hun leefgebieden elkaar niet. Maar vlak voor de laatste ijstijd was dat een tijdlang wel het geval, onder meer rond Ierland.

Kennelijk hebben ijsberen en bruine beren daar dus een tijdje intiem contact gehad, en zijn hun nakomelingen om de een of andere reden de enige ijsberen die 2011 hebben gehaald.

De exemplaren die in Ierland achterbleven, haalden het niet.

bron: Penn State, BBC News