Het laagje is gemaakt van hydroxyapatiet (Ca₅(PO₄)₃OH), net als tandglazuur. Normaal is dat niet flexibel, maar het lukte de Japanners om laagjes van slechts 4 micrometer dik te maken. Met lasers sneden ze stukjes van brokken hydroxyapatiet in vacuüm af. Na kristallisatie zijn de stukjes bruikbaar om op het gebit te plakken.

De kristallen kunnen beschadigd glazuur herstellen en moeten bescherming bieden tegen tandbederf. Ook is het mogelijk om het transparante laagje wit te maken voor een witter gebit. Verder is het kunstmatige glazuur niet zichtbaar. Een nadeel is wel dat het bijna een dag kost om het op de tanden aan te brengen.

Of je door zo’n laagje nooit meer naar de tandarts hoeft, is onduidelijk. In principe kan het, net als tandglazuur, nog steeds aangetast worden door zuur. Dat ontstaat bijvoorbeeld bij het eten van suiker. Enzymen in je speeksel zetten de sacharose om in glucose, dat vervolgens door mondbacteriën wordt verwerkt tot melkzuur. Het zuur reageert met de hydroxide- en fosfaationen uit het basische hydroxyapatiet tot waterstoffosfaat en water. Het glazuur wordt hierdoor langzaam dunner, waardoor bacteriën beter bij je tanden kunnen komen.

De onderzoekers experimenteren nu met het hydroxyapatiet op losse tanden. Binnenkort willen ze tests uitvoeren bij dieren. De verwachting is dat het nog minstens 5 jaar duurt voordat het gepatenteerde laagje gebruikt kan worden om tanden te behandelen.

Bron: Kinki University