Hun publicatie in het Journal of Biological Chemistry spreekt eerdere berichten tegen dat de propagandisten van resveratrol zich door die fluorescente labels hebben laten foppen. Zulke labels worden tijdens laboratoriumproeven gebruikt om te kunnen zien of er iets gebeurt. Aangenomen wordt dan da ze geen invloed op het verloop van het proces hebben. Maar in dit geval zouden ze juist een essentiële hulpstof zijn.

Resveratrol (trans-3,5,4’-trihydroxystilbeen) is een stof uit rode wijn, waarvan vaak wordt geclaimd dat het de levensduur verlengt. Bij proefdieren zou het effect vergelijkbaar zijn met dat van een laagcalorisch dieet, al lijkt niemand precies te weten waarom. Eén van de hypotheses is dat de stof een eiwit genaamd SIRT1 activeert. SIRT1 stript vervolgens acetylgroepen van andere eiwitten, met als gevolg dat de genetische transcriptie wordt afgeremd.

Sirtris Pharmaceuticals uit Cambridge (Massachusetts) probeert daarom al jaren synthetische stoffen te maken die dit effect van resveratrol nabootsen. Bij proefdieren lijkt het nog te werken ook. Vandaar dat farmagigant GlaxoSmithKline twee jaar geleden besloot om Sirtris op te kopen, voor 720 miljoen dollar.

Er zijn echter al drie publicaties verschenen die claimen dat de activering van SIRT1 alleen lukt als er zo’n label aan hangt, dus alleen in het lab. Extra vervelend is dat de meest recente van de drie is geschreven door onderzoekers van GSK’s grote concurrent Pfizer.

Het nieuwste Sirtris-onderzoek suggereert nu dat voor de activering inderdaad een cofactor nodig is, maar dat dat niet per se zo’n fluorescent label hoeft te zijn. Mogelijk bestaat er een nog onbekende natuurlijke stof die óók de activering bevordert.

Inderdaad zijn bij Sirtris stoffen gevonden die de deacetylering door SIRT1 ook lijken te bevorderen wanneer er één labels worden gebruikt.

Onduidelijk blijft intussen of het hele SIRT1-verhaal wel klopt, of dat álle tot nu toe waargenomen effecten eigenlijk gewoon bijwerkingen zijn.

bron: naturenews