Het zou voor het eerst zijn dat wordt aangetoond dat emotionele tranen überhaupt een functie hebben. Alle dieren produceren traanvocht om hun ogen vochtig te houden, en van muizen is bekend dat het tevens een signaalstof is: ze raken er seksueel opgewonden van. Maar de mens is voor zover bekend de enige diersoort die huilt om uiting aan zijn gevoelens te geven, en tot nu toe is het een raadsel waarom hij dat doet. Evolutionair moet het ergens goed voor zijn, maar wáár dan voor?

Shani Gelstein, Noam Sobel en collega’s (Weizmann-instituut, Rehovot) hebben nu eerst twee vrouwen naar een reeks ‘tearjerkers’ laten kijken, waarbij ze hun tranen opvingen in een epje. Vervolgens lieten ze mannen aan die (overigens reukloze) tranen of aan gewoon zout water ruiken, terwijl ze keken naar een reeks foto’s van vrouwengezichten.

Op alle mogelijke manieren bleek dat de tranen leidden tot afgenomen opwinding: er zat minder testosteron in hun speeksel, MRI-scans lieten afgenomen activiteit in de hypothalamus zien, en zelf zeiden ze ook dat ze duidelijk minder trek in de dames kregen.

Voor de empathische gevoelens, dat wil zeggen de herkenning van emoties in de getoonde foto’s, maakten de tranen echter niets uit.

De onderzoekers hebben geen flauw idee van de identiteit van de stof die deze effecten teweeg brengt. Ook vragen ze ze hardop af of vrouwentranen soms nog meer effecten hebben, en of in mannen- en kindertranen ook iets interessants zit.

Waaróm vrouwentranen zo werken, is ook een interessante vraag. Al ligt het antwoord wel een heel klein beetje voor de hand.

bron: Science