Dat koper kan afkomstig zijn uit verschillende bronnen. Vooral remvoeringen van auto’s zijn er berucht om, legt McIntyre in een filmpje uit:

Maar een kopermijn in de buurt helpt ook niet. Een persbericht van de universiteit legt meteen de link met de omstreden Pebble Mine in Alaska, een kopermijn die vlak naast een zalmrijke baai is gepland.

McIntyre heeft het uitgeprobeerd in watertanks waarin ze zowel jonge cohozalmen als hongerige forellen losliet. Normaal reageren die zalmen op een ‘Schreckstoff’ (chondroïtinesulfaat) die vrijkomt zodra er in een soortgenoot wordt gehapt. Ze houden zichzelf dan doodstil en vergroten zo de kans dat de forel, die op beweging reageert, ze niet in de gaten krijgt.

Slechts 5 ppb koper in het water blijkt echter al voldoende te zijn om dit mechanisme te saboteren. De zalmen merkten de door McIntyre in het water gedruppelde Schreckstoff niet meer op en zwommen gewoon door, onder de ogen van de forel. En doordat ze niet alert waren op het gevaar, was de kans ook nog eens veel groter dat ze die forel pas zagen aankomen als het te laat was om te vluchten.

De forel in kwestie is in de verte familie van de zalm, maar leek van dat koper totaal geen last te hebben. Wellicht omdat hij zich tijdens de jacht ook niets van Schreckstoffe aantrekt.

De staat Washington is inmiddels bezig met wetgeving die binnen 20 jaar een einde moet maken aan het gebruik van koperhoudende remvoeringen.

bron: Washington State University