Lysostaphine is een metalloendopeptidase dat celwanden afbreekt. Het wordt aangemaakt door bepaalde bacteriën die er hun concurrentiepositie mee veilig willen stellen, en voor zover bekend werkt het alleen in op de soorten Staphylococcus aureus en S. epidermidis. Dus ook op de methicillineresistente S. aureus oftewel MRSA.

Voor mensen is lysostaphine niet schadelijk, en de bacteriën die het produceren ook niet.

De nanobuisjes dienen puur als drager voor het enzym. Eerder onderzoek heeft aangetoond dat een combinatie van enzymen en buisjes samen met een polymeer een stabiel mengsel vormt, terwijl het pure enzym de neiging heeft om zichzelf naar de oppervlakte te werken.

Dat polymeer kan bijvoorbeeld een huis-tuin- en keukenlatex van de bouwmarkt zijn. 

Schilder je een oppervlak met zo’n mengsel, dan durven de onderzoekers te garanderen dat zeker 99 procent van de MRSA-bacteriën binnen twee uur na aankomst op dat oppervlak morsdood is. Tijdens experimenten was het soms zelfs 100 procent binnen 20 minuten.

Daarbij blijft het enzym gewoon in de coating zitten; onder droge condities blijft het minstens 1 tot 6 maanden actief. Nu en dan nat afvegen om de dode bacteriën te verwijderen, kan ook geen kwaad.

Onduidelijk is of er plannen zijn om de coating in productie te nemen.

bron: Rensselaer